Bankalar, devletin para, kredi ve sermaye politikalarının oluşmasında ve saptanmış politikaların uygulanmasında önemli görevler üstlenmiş; mevduat kabulü yoluyla sermaye oluşmasına hizmet eden ve kredi işleriyle sermayenin ekonomiye kazandırılmasına yardımcı olan mali kuruluşlardır. Ekonomik düzenin bankalardan etkin olarak yararlanabilmesi, bankalara tevdi edilen kaynakların/tasarrufların korunması ve bunların ekonominin ihtiyaçlarına uygun şekilde kullanılmasının sağlanmasıyla mümkün olabilmektedir.

818 sayılı Borçlar Kanunu, 743 sayılı Türk Kanunu Medenisinin mütemmim cüzüdür. İsviçre Borçlar Kanunu’nun çevirisi yapılarak hukukumuza uygun hale getirilmiştir. 743 sayılı Türk Kanunu Medenîsi ile birlikte 818 sayılı Borçlar Kanunu olarak 4 Ekim 1926 tarihinde yürürlüğe girmiştir.

Mevduatın İade Edilmemesinin Hukuki Sonuçları

5411 sayılı Bankacılık Kanunu’nun 62. maddesinde; 4389 sayılı Bankalar Kanunu’nun 10/4. maddesinde yer alan hususlar aynen kabul edilmiş, ancak eski Kanundan farklı olarak zamanaşımına uğrayan mevduat katılım fonu, emanet ve alacaklarda hak sahibine ulaşılması için bankaya yükümlülük getirilmiştir. Hak sahibine ulaşılamaması halinde yapılacak bir ilanla hakların korunmasına çalışılacak, mevduat daha sonra Fona gelir kaydedilecektir.

BK. 125 ve devamında zamanaşımına ilişkin genel hükümler mevcut iken bankalarla ilgili kanunlarda ayrıca zamanaşımı hakkında özel hükme yer verilmiş olmasının sebebi bankada unutulan para ve sair varlıkların devlete intikal etmesi ve böylece devlet için bir ek gelir kaynağı oluşturmasıdır. Kanun koyucu özetle bu varlıkları BK. 125 ve devamındaki genel hüküm yardımıyla bankaların elinde bırakmayı uygun bulmamıştır. Devlet, bankalar üzerinde kurmuş olduğu denetim sisteminin de yardımıyla bu varlıkları tespit ve hakkı takip edebileceğini de nazara alarak Hazineye intikal prensibini kabul etmiştir.

4603 sayılı Kanun, Bankacılık Kanunu, Türk Ticaret Kanunu, Borçlar Kanunu, Türk Ceza Kanunu ve Türk Ticaret Kanunu Tasarısı İle Banka Ana Sözleşmesi Bağlamında

Anonim şirketler hukukunda idare ve yönetim fonksiyonu ile temsil yetkisinin ortaklık organizasyonu içinde dağılımına ilişkin olarak başlıca iki sistemden bahsetmek mümkündür1: Bunlar kuvvetler birliği ilkesine dayalı “Yönetim Kurulu Sistemi” ve kuvvetler ayrılığı ilkesine dayalı “Gözetim Kurulu Sistemi”. Uygulamada gittikçe birbirine yakınlaşan bu iki sistem, teorik alanda bazı farklılıklar göstermektedir.

Türk Ticaret Kanunu’nda da mehaz İsviçre Borçlar Kanunu’nda olduğu gibi monist sistem benimsenmiş, şirketin sevk ve idaresi yönetim kuruluna ait olmakla beraber (TTK md. 317), idare işlerinin hepsinin veya bir bölümünün yönetim kurulu üyesi olan murahhaslara veya pay sahibi olması zaruri olmayan müdürlere bırakılmasına imkan tanınmıştır2 (TTK md. 319).

Bilindiği üzere, halen yürürlükte bulunan 818 sayılı Borçlar Kanunu, 743 sayılı Türk Kanunu Medenisinin mütemmim cüzü olup, İsviçre Borçlar Kanunu’nun çevirisi yapılmak ve hukukumuza uygun hale getirilmek suretiyle 22 Nisan 1926 tarihinde TBMM’nde kabul edilmiş, 8 Mayıs 1926 tarihli ve 366 sayılı Resmî Ceride’de yayımlanmış ve 743 sayılı Türk Kanunu Medenîsi ile birlikte 818 sayılı Borçlar Kanunu olarak 4 Ekim 1926 tarihinde yürürlüğe girmiştir.

Borçlar Kanununda, yürürlüğe girdiğinden bu yana geçen süreçte değişen ve gelişen ihtiyaçlara göre bazı değişiklikler yapılmış ise de bu değişiklikler Kanunun sistemini ve genel yapısını değiştirecek kadar köklü ve önemli değişiklikler değildir.

Detaylı bilgi için aşağıda yer alan dosyayı indirin.